załącznik do uchwały
Sejmiku Województwa Śląskiego
Nr III/13/11/2007
z dnia 19 września 2007 roku

Pan T. K. złożył w dniu 9 lutego 2007 roku skargę do Prezesa Rady Ministrów (skierowaną przez Ministerstwo Zdrowia pismem z dnia 21 lutego 2007 roku do Sejmiku Województwa Śląskiego) dotyczącą powołania na stanowisko ordynatora oddziału pracownika Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego Nr 5 im. św. Barbary w Sosnowcu, będącego również pracownikiem naukowym Śląskiej Akademii Medycznej. Z treści skargi wynika, że powołany na stanowisko ordynatora został on w okresie, w którym toczy się wobec niego postępowanie sądowe dotyczące przyjmowania korzyści majątkowych. Skarżący zarzuca Zarządowi Województwa brak stosownych działań w ww. sprawie. Skarga została przekazana Komisji Rewizyjnej Sejmiku Województwa Śląskiego celem jej rozpatrzenia.
Komisja Rewizyjna zajmowała się skargą kolejno na następujących posiedzeniach: 27 lutego 2007 roku, 23 kwietnia 2007 roku, 12 czerwca 2007 roku oraz 3 września 2007 roku. Komisja wystąpiła do Zarządu Województwa Śląskiego o udzielenie wyjaśnień w ww. sprawie, jak również wystąpiła o wydanie przez radców prawnych Urzędu Marszałkowskiego opinii prawnej w sprawie skargi Pana T. K. w zakresie właściwości Sejmiku i Komisji do rozpatrywania ww. skargi, zgodnie z art. 229 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. Nr 98 z 2000 roku, poz. 1071 z późniejszymi zmianami).
Komisja Rewizyjna, po wnikliwym przeanalizowaniu na posiedzeniu w dniu 3 września 2007 roku wyjaśnień udzielonych przez Marszałka Województwa, nie stwierdziła uchybień Zarządu Województwa Śląskiego wobec skarżącego.
Pan T. K. przesłał w dniu 8 stycznia 2007 roku do Urzędu Marszałkowskiego skargę dotyczącą zarzutów przedstawionych pracownikowi Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego nr 5 im. św. Barbary w Sosnowcu. W dniu 26 stycznia 2007 roku dyrektor Szpitala przesłał faksem postanowienie Sądu Rejonowego w Sosnowcu III Wydziału Karnego. Postanowieniem z dnia 23 października 2006 roku Sąd umorzył postępowanie karne w sprawie.
Na podstawie ww. informacji zredagowano do skarżącego odpowiedź wysłaną w dniu 1 lutego 2007 roku. Skarżącego poinformowano o treści postanowienia Sądu Rejonowego w Sosnowcu z dnia 23 października 2006 roku. Przywołano także treść art. 42 ust. 3 Konstytucji, zgodnie z którym każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Skarżącemu wyjaśniono, że wobec korzystnego dla oskarżonego orzeczenia brak jest podstaw do negatywnej oceny faktu awansu. Równocześnie wyjaśniono, że organy Województwa Śląskiego nie są właściwe dla oceny prawidłowości funkcjonowania organów ochrony prawnej.
	W dniu 6 lutego 2007 roku wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego pismo skarżącego z dnia 30 stycznia 2007 roku adresowane do Dyrektora Departamentu Nadzoru, Kontroli i Skarg Ministerstwa Zdrowia oraz kierowane do wiadomości: do Urzędu Marszałkowskiego oraz Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Okręgowej Izby Lekarskiej w Katowicach. W wystąpieniu skarżący podziękował za zawiadomienie o przekazaniu sprawy do rozpatrzenia w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Śląskiego. Oprócz zawiadomienia Prokuratury Rejonowej w Sosnowcu z dnia 31 lipca 2006 roku, o przesłaniu do Sądu Rejonowego w Sosnowcu aktu oskarżenia wobec pracownika Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego nr 5 im. św. Barbary w Sosnowcu, skarżący załączył do skargi swoje wystąpienie do Prokuratury Rejonowej w Sosnowcu z podziękowaniem za skuteczną pracę. Ostatni załącznik datowany jest na 9 września 2006 roku. Pismo to nie ujawniło żadnych nowych faktów poza zgłoszonymi w skardze z dnia 8 stycznia 2007 roku.
Jak wynika z treści zebranej w sprawie dokumentacji sprawa przeciwko pracownikowi Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego nr 5 im. św. Barbary w Sosnowcu o przyjmowanie korzyści majątkowych została wszczęta w wyniku wystąpienia Pana T. K. do Rektora Śląskiej Akademii Medycznej, w roku 2005.
W sprawie tej stroną nie był Wojewódzki Szpital Specjalistyczny nr 5 im. św. Barbary w Sosnowcu, ani też Województwo Śląskie. 
W dniu 20 grudnia 2006 roku zapadło orzeczenie o skierowaniu sprawy umorzonej przez Sąd Rejonowy w Sosnowcu do ponownego rozpatrzenia (postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach), w związku ze stwierdzeniem uchybień proceduralnych.
Ponieważ w skardze z dnia 8 stycznia 2007 roku, ostatnim z dokumentów w sprawie, przedstawionym przez skarżącego jest zawiadomienie o skierowaniu aktu oskarżenia do sądu (z dnia 31 lipca 2006 roku), należy rozważyć możliwość, że skarżący, mimo udziału w sprawie, nie posiadał wówczas wiadomości o postanowieniu z dnia 20 grudnia 2006 roku o skierowaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Treść skargi nie wskazywała także na posiadanie przez niego informacji o zapadłym już w dniu 23 października 2006 roku postanowieniu o umorzeniu sprawy przez Sąd Rejonowy w Sosnowcu, chociaż na tym etapie, jak wynika z postanowienia Sądu Okręgowego w Katowicach, skarżący występował w sprawie w charakterze oskarżyciela posiłkowego.
	Skarżący również w wystąpieniu z dnia 30 stycznia 2006 roku nie powołał się na żadne z orzeczeń sądowych (ale załączył zawiadomienie Prokuratury Rejonowej w Sosnowcu z dnia 31 lipca 2006 roku o skierowaniu do sądu aktu oskarżenia). Informacją o fakcie wydania postanowienia w przedmiocie skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia nie dysponowano w Urzędzie Marszałkowskim, nie biorącym udziału w postępowaniu przygotowawczym, ani sądowym. Również stanowisko dyrektora Szpitala, z dnia 26 stycznia 2006 roku, nie wskazuje na świadomość skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Kopia wypisu orzeczenia w tej sprawie z dnia 20 grudnia 2006 roku, załączona do skargi Pana T. K. z dnia 9 lutego br., nosi datę 17 stycznia 2007 roku.
	W skardze z dnia 9 lutego 2007 roku skierowanej przez Ministerstwo Zdrowia (pismem z dnia 21 lutego 2007 roku) do Sejmiku Województwa Śląskiego, skarżący po raz pierwszy powołał się na okoliczności nie będące wcześniej przedmiotem korespondencji.
	Toczące się postępowanie przygotowawcze, ani sądowe, na żadnym etapie, przed uprawomocnieniem się wyroku, nie przesądza o winie oskarżonego. Aktualna zatem pozostaje teza odpowiedzi skierowanej do skarżącego pismem z dnia 1 lutego br., wskazująca na treść art. 42 ust. 3 Konstytucji i jej konsekwencje dla oskarżonego w przedmiotowej sprawie.
Biorąc pod uwagę opisany stan faktyczny sprawy należy uznać skargę za bezzasadną.