(projekt)

Uchwała nr………………………………..      
Sejmiku Województwa Śląskiego
        z dnia …………………………

zmieniająca uchwałę w sprawie nadania statutu „REPTY" Górnośląskiemu Centrum Rehabilitacji im. Gen. Jerzego Ziętka z siedzibą w Tarnowskich Górach

Na podstawie art. 18 pkt 1 i art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 547, z późn. zm.) w związku z art. 42 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 633, z późn. zm.)

Sejmik Województwa Śląskiego
uchwala:

§ 1.
W uchwale nr V/12/34/2015 Sejmiku Województwa Śląskiego z dnia 21 września 2015 r. w sprawie nadania statutu „REPTY" Górnośląskiemu Centrum Rehabilitacji im. Gen. Jerzego Ziętka z siedzibą w Tarnowskich Górach (t.j. Dz. Urz. Woj. Śl. z 2020 r. poz. 7432) wprowadza się następujące zmiany: 
1)	tytuł uchwały otrzymuje brzmienie:
„w sprawie nadania statutu „REPTY" Górnośląskiemu Centrum Rehabilitacji im. prof. Wiktora Degi z siedzibą w Tarnowskich Górach”;
2)	§ 1 otrzymuje brzmienie:
„§ 1. Nadaje się statut „REPTY” Górnośląskiemu Centrum Rehabilitacji im. prof. Wiktora Degi z siedzibą w Tarnowskich Górach, stanowiący załącznik do niniejszej uchwały.”;
3)	w załączniku do uchwały: 
a)	tytuł załącznika otrzymuje brzmienie:
„STATUT „REPTY” GÓRNOŚLĄSKIEGO CENTRUM REHABILITACJI IM. PROF. WIKTORA DEGI”,
b)	w § 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. „REPTY” Górnośląskie Centrum Rehabilitacji im. prof. Wiktora Degi, zwane dalej „Centrum”, jest podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 633, z późn. zm.), zwanej dalej „Ustawą”, prowadzonym w formie samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej.”.

§ 2.
Wykonanie uchwały powierza się Zarządowi Województwa Śląskiego.

§ 3.
Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego. 

Uzasadnienie

W dniu 21 września 2015 r. Sejmik Województwa Śląskiego podjął uchwałę w sprawie nadania statutu „REPTY" Górnośląskiemu Centrum Rehabilitacji im. Gen. Jerzego Ziętka z siedzibą w Tarnowskich Górach (dalej: Centrum), dla którego podmiotem tworzącym jest Województwo Śląskie. Tekst jednolity przedmiotowej uchwały został przyjęty uchwałą Sejmiku Województwa Śląskiego Nr VI/24/10/2020 z dnia 19.10.2020 r. i ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego w dniu 26.10.2020 r. pod pozycją 7432.
Dyrektor "REPTY" Górnośląskiego Centrum Rehabilitacji im. Gen. Jerzego Ziętka z siedzibą w Tarnowskich Górach zwrócił się z wnioskiem do Podmiotu tworzącego o wprowadzenie zmiany treści statutu ww. Podmiotu leczniczego. 
Wnioskowana zmiana obejmuje zapisy statutu dotyczące pełnej nazwy Centrum i polega na zastąpieniu użytych w różnych przypadkach wyrazów: „"REPTY" Górnośląskie Centrum Rehabilitacji im. Gen. Jerzego Ziętka”  użytymi w tych samych przypadkach wyrazami: „"REPTY" Górnośląskie Centrum Rehabilitacji im. prof. Wiktora Degi”.
Zgodnie z przedstawionym uzasadnieniem konieczność zmiany nazwy Centrum wynika z postanowień ustawy z dnia 1 kwietnia 2016 r. o zakazie propagowania komunizmu lub innego ustroju totalitarnego przez nazwy jednostek organizacyjnych, jednostek pomocniczych gminy, budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej oraz pomniki (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1103). 
Art. 1 ustęp 1 ww. ustawy stanowi, że nazwy jednostek organizacyjnych, jednostek pomocniczych gminy, budowli, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, w tym dróg, ulic, mostów i placów, nadawane przez jednostki samorządu terytorialnego nie mogą upamiętniać osób, organizacji, wydarzeń lub dat symbolizujących komunizm lub inny ustrój totalitarny, ani w inny sposób takiego ustroju propagować. Ustęp 2 i 3 doprecyzowuje, iż za propagujące komunizm uważa się także nazwy odwołujące się do osób, organizacji, wydarzeń lub dat symbolizujących represyjny, autorytarny i niesuwerenny system władzy w Polsce w latach 1944–1989, a za jednostki organizacyjne uważa się w szczególności szkoły i ich zespoły, przedszkola, szpitale, placówki opiekuńczo-wychowawcze, instytucje kultury oraz instytucje społeczne.
Z tych też względów Jerzy Ziętek, jako aktywny działacz PZPR, może być utożsamiany 
z symbolami ustroju totalitarnego obowiązującego w Polsce w latach 1944-1989, zaś Centrum przywołując w swojej nazwie gen. Jerzego Ziętka, może być uznane za  jednostkę organizacyjną, której nazwa propaguje komunizm, co może czynić ją niezgodną z ustawą.

"REPTY" Górnośląskie Centrum Rehabilitacji im. Gen. Jerzego Ziętka z siedzibą w Tarnowskich Górach pozyskało pozytywną opinię Rady Społecznej Centrum wyrażoną uchwałą nr 8/2022 z dnia 12 kwietnia 2022 r.
Centrum wskazało następujące uzasadnienie wyboru imienia prof. Wiktora Degi w nazwie podmiotu:
Prof. Wiktor Dega urodził się 7 grudnia 1896 r. w Poznaniu. Tu spędził dzieciństwo, okres młodzieńczy i tu działał przez większą część swego życia. Był uczniem słynnego poznańskiego gimnazjum im. św. Marii Magdaleny. W szkole, której mury opuściło wielu słynnych Polaków, brał czynny udział w nielegalnej organizacji pod nazwą ,,Towarzystwo Tomasza Zana”. Skupiała ona najlepszych synów Wielkopolski, przygotowujących się do odzyskania niepodległości Ojczyzny. Wybuch Pierwszej Wojny Światowej zastał Profesora w ostatniej klasie gimnazjalnej. Jako mieszkaniec zaboru pruskiego zmuszony został do służby w armii pruskiej i udziału w wojnie. W 1918 r. zdał w Koblencji maturę, po czym podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Berlinie. Na wieść o przygotowywanym Powstaniu Wielkopolskim wrócił do Poznania i wstąpił ochotniczo w szeregi powstańcze. Brał udział w zajęciu Arsenału w Poznaniu, lotniska na Ławicy oraz operacjach powstańczych w innych miejscowościach Wielkopolski. Urlopowany z Wojska Polskiego, w trudnych warunkach materialnych, w 1920 r. wznowił studia medyczne na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie kontynuował je i ukończył we wrześniu 1924 r. na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego, uzyskując tytuł doktora wszech nauk lekarskich. W latach 1931-1937 zajmował stanowisko prymariusza w Poznańskim Zakładzie Ortopedycznym im. B. S. Gąsiorowskiego. Habilitował się w 1933 r. na podstawie pracy pt.: ,,Badania z dziedziny etiologii i patogenezy wrodzonego zwichnięcia biodra”. Praca ta do dzisiaj cytowana jest w piśmiennictwie światowym jako jedna z klasycznych w tym zagadnieniu. Do wybuchu II Wojny Światowej Profesor wykładał ortopedię i traumatologię studentom medycyny Uniwersytetu Poznańskiego. W latach 1926-1937 Profesor Wiktor Dega pracował także jako asystent w Studium Wychowania Fizycznego Uniwersytetu Poznańskiego wdrażając studentów do naukowego i praktycznego rozwiązywania zagadnień związanych ze stosowaniem gimnastyki leczniczej. Doceniając wagę problemu zorganizował w szkołach powszechnych miasta Poznania pierwsze w Polsce bezpłatne kursy gimnastyki leczniczo-wyrównawczej dla dzieci z wadami postawy. Ta działalność to korzenie zainteresowań Profesora problematyką rehabilitacji.
W czasie od listopada 1937 r. do 31 sierpnia 1939 r. był ordynatorem zbudowanego i zorganizowanego według własnych planów bardzo nowoczesnego Oddziału Ortopedycznego Szpitala Wojewódzkiego w Bydgoszczy. Profesor Dega doskonalił swoje wykształcenie u najwybitniejszych mistrzów. Pracował w latach 1925 - 1926 u prof. Nove-Josseranda w Lyonie, prof. Ombredanne’a w Paryżu, w 1932 r. u prof. Putti’ego w Bolonii oraz prof. Haglunda w Sztokholmie, nawiązując z nimi wieloletnią przyjaźń i współpracę. Druga wojna światowa przerwała pierwszy okres działalności Profesora. Zmobilizowany jako lekarz-kapitan rezerwy Armii Polskiej brał udział w kampanii wrześniowej w ramach Armii Pomorze. W bitwie pod Kutnem został ranny. Wraz z obsadą szpitala wojskowego 17 września dostał się do niewoli. W kwietniu 1940r. został zwolniony z niewoli i objął stanowisko ordynatora Oddziału Chirurgii Dziecięcej w Szpitalu Karola i Marii w Warszawie. Podczas Powstania Warszawskiego pracował jako chirurg w szpitalu polowym w Lecznicy „Sano” przy ul. Lwowskiej. Po powstaniu wraz ze Szpitalem Karola i Marii ewakuował się do Włodzimierzowa pod Piotrkowem Trybunalskim, gdzie pracował aż do wyzwolenia.
Zaraz po wojnie w 1945 r. Profesor Dega wrócił do Poznania i objął w grudniu 1945 r. kierownictwo Katedry i Kliniki Ortopedycznej Uniwersytetu Poznańskiego, uzyskując równocześnie nominację na profesora nadzwyczajnego. Stworzyło to Jemu szansę realizacji swojej koncepcji kompleksowego leczenia chorych z wadami i schorzeniami narządu ruchu. Organizował od podstaw Klinikę Ortopedyczną z oddziałem rehabilitacji, warsztatami ortopedycznymi, pracownią psychologiczno-socjalną, szkołą podstawową, poradniami specjalistycznymi, pracownią anatomo-patologiczną, patofizjologii i biomechaniki, jako bazą materialną dla wszechstronnej działalności naukowej, leczniczej i dydaktycznej, które z biegiem lat rozbudowywał.
Profesor Dega był współtwórcą rehabilitacji w świecie i twórcą rehabilitacji w Polsce. Dzięki Jego staraniom w 1960 r. powstała w Poznaniu pierwsza w Polsce, a także i na świecie, Katedra Medycyny Rehabilitacyjnej. Skuteczność rehabilitacji narządu ruchu była tak przekonywująca, że przejęły ją samorzutnie inne specjalności. Skłoniło to Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej do wprowadzenia w 1969 r. rehabilitacji w zręby organizacyjne służby zdrowia. W 1970 r. Profesor Dega przedstawił na posiedzeniu Biura Europejskiego Światowej Organizacji Zdrowia polską koncepcję kompleksowej rehabilitacji, co przyjęto tam za model godny naśladowania. Istotną zaletą koncepcji rehabilitacji w rozumieniu Profesora Degi jest jej wdrożenie w każdy etap leczenia chorego.
Dorobek naukowy Profesora w dziedzinie ortopedii i rehabilitacji jest znaczący w skali krajowej i międzynarodowej. Zainteresowania Profesora były bardzo szerokie, jednak z koncentracją na zagadnieniach najważniejszych, zawsze zgodnych z aktualną wagą problemów oraz zapotrzebowaniami społecznymi.
Podczas swej wiele lat trwającej działalności naukowej Profesor Dega opublikował w krajowych i zagranicznych czasopismach naukowych około 250 prac. Wynikami swych badań i przemyśleń dzielił się nie tylko na licznych zjazdach naukowych w kraju, ale również międzynarodowych – w Anglii, Austrii, Belgii, Czechosłowacji, Danii, Francji, Holandii, Hiszpanii, Grecji, Meksyku, Niemieckiej Republice Demokratycznej, Republice Federalnej Niemiec, Rumunii, Szwajcarii, Szwecji, USA, Węgrzech, Włoszech i Związku Radzieckim. Tematyka publikacji Profesora Degi jest bogata i różnorodna. Jednak zagadnieniem, które od samego początku jego kariery naukowej szczególnie go interesowało i pasjonowało, było wrodzone zwichnięcie stawu biodrowego u dzieci. Temat ten stanowił przedmiot około 60 publikacji. Głęboka i szczegółowa znajomość zagadnienia sprawiła, że zyskał sobie opinię jednego z najwybitniejszych autorytetów w tej dziedzinie w skali międzynarodowej. Profesor Dega wykorzystał posiadaną wiedzę teoretyczną dla wytyczenia zasad i metodyki wczesnego wykrywania i profilaktycznego leczenia stanów przedzwichnięciowych stawów biodrowych u noworodków. Ich efektem była zapoczątkowana w Poznaniu w 1952 r. akcja wczesnego wykrywania dysplazji stawu biodrowego u noworodków oraz otwarcie przy Klinice Ortopedycznej Poradni Preluksacyjnej. Od 1927 r. zainteresowania Profesora skierowane były także na operacyjne leczenie wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego. Już w 1932 r. w Bolonii przedstawił spostrzeżenia, którą były punktem wyjścia do wypracowania metody operacyjnej, która później nazwał osteotomią transiliakalną. Metoda ta w kraju i na świecie znajduje obecnie coraz więcej zwolenników. Za pracę nad zagadnieniem wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego otrzymał w 1968 r. Nagrodę Państwową I stopnia.
Inne publikacje Profesora Degi dotyczą gruźlicy kostno-stawowej, wiotkich porażeń kończyn po poliomyelitis, mózgowego porażenia dziecięcego, gośćca reumatoidalnego, bocznych skrzywień kręgosłupa, wad postawy, zniekształceń stóp. Pod jego redakcją wydanych zostało kilka podręczników dla studentów i lekarzy, w tym „Ortopedia i Rehabilitacja”. Ponadto pod redakcją Profesora wydano 21 monografii z materiałami Sesji Naukowych Komisji Rehabilitacji Komitetu Terapii Doświadczalnej Polskiej Akademii Nauk.
Profesor Dega był autorem oryginalnych metod leczenia operacyjnego wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego, wrodzonej stopy końsko-szpotawej, wrodzonej stopy płaskiej, palucha koślawego, przykurczu Yolkmanna, korekcji znacznych przykurczeń zgięciowych stawu biodrowego i kolanowego, jednoczesnej dystrakcji i usztywnienia kręgosłupa w skoliozie i innych. Idea kompleksowego leczenia chorych, doprowadziła do powstania w Akademii Medycznej w Poznaniu Instytutu Ortopedii i Rehabilitacji z Kliniką Rehabilitacji. Pozwoliło to Profesorowi Dedze, wraz z zespołem pracowników, na opracowanie i opublikowanie naukowych podstaw tej specjalności.
Wielostronna działalność Profesora Degi znalazła odzwierciedlenie w piastowanych przez Niego funkcjach i godnościach. W 1956 r. otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. W latach 1959-1962 był Rektorem Akademii Medycznej w Poznaniu. W 1962 r. został wybrany w poczet członków korespondentów PAN, a w jakiś czas później został jej członkiem rzeczywistym. 
Był członkiem dziewięciu towarzystw naukowych krajowych i zagranicznych, między innymi Amerykańskiej Akademii Chirurgów Ortopedycznych, Włoskiego Towarzystwa Ortopedii i Traumatologii oraz Akademii Chirurgów Francuskich w Paryżu. Był członkiem honorowym 4 towarzystw naukowych krajowych i 16 zagranicznych.
Profesor Dega posiadał wszystkie odznaczenia państwowe, nie licząc bardzo wielu resortowych i regionalnych wyróżnień. Był laureatem licznych nagród państwowych i resortowych. W roku 1966 otrzymał najwyższą światową nagrodę w dziedzinie rehabilitacji, nagrodę imienia Alberta Laskera, przyznaną przez Międzynarodowe Towarzystwo Rehabilitacji. W 1973 r. w Nowym Jorku otrzymał Nagrodę imienia Alfreda Jurzykowskiego.
Profesor Dega był współzałożycielem i pierwszym prezesem Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem, a następnie jego prezesem honorowym. Był członkiem Prezydium Polskiej Akademii Nauk, członkiem Rady Naukowej przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej, ekspertem do spraw rehabilitacji Światowej Organizacji Zdrowia oraz Konsultantem Światowego Funduszu Badań w Nowym Jorku. Przez wiele lat był specjalistą krajowym ds. rehabilitacji, prezesem Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego i redaktorem naczelnym „Chirurgii Narządów Ruchu i Ortopedii Polskiej”.
Profesor Wiktor Dega był współtwórcą powstania i koncepcji funkcjonowania Górnośląskiego Centrum Rehabilitacji w Reptach. Dzięki Profesorowi Dedze udało się wdrożyć i realizować w Reptach model kompleksowej rehabilitacji, na którą składa się m.in. kinezyterapia, fizykoterapia, zajęcia z logopedą, zaopatrzenie ortopedyczne, pomoc psychologiczna, pomoc socjalna, ergoterapia, nauka szkolna w przypadku dzieci i młodzieży, pomoc instruktora zawodowego. Kompleksowa rehabilitacja wiąże się więc z pojęciem interdyscyplinarności czyli zakłada udział lekarzy różnych specjalności w zależności od potrzeb: neurologa, ortopedy, neurochirurga, reumatologa, kardiologa itd. 
Prof. dr hab. n. med. Wiktor Dega zmarł w dniu 16 lutego 1995 r. w wieku 98 lat.